CHEDEIRO 2.0

Despois dunha longa tempada voltamos a tomar o fío deste chedeiro que aguanta a carga do meu carro. Non podo decir que volte con folgos novos, non, folgos, folgos como que non hai moitos, o que non quita que me sexa necesario o escribir sobre o que pasa a meu arredor, o que me pasa pola cabeza e o que me pasa pola beira, ainda que non sexa co ritmo que me propuxera cando comencei con este blog.
Nestes meses tuven tempo de pensar en moitas cousas, darlle volta a outras, recuperar esquencidas das que vos irei falando ainda que adianto que todo está un pouco peor que cando deixei de escribir.
E para comezar unha perla: é difícil non enterarse de que hai mundial de fútbol, o outro día logo do partido de España contra Honduras, país cunha grande potencia futbolística?, cando baixaba o lixo atopeime cuns siareiros que iban berrando Es-pa-ña, Es-pa-ña, e decíanlle un a outro “somos la hostia”, “que paliza le metimos o esos putos hondureños”, eu coñezoos do barrio e o que falaba é un rapaz de 32 anos sin oficio nin beneficio, que leva 6 anos no paro, e que o seu obxetivo de futuro na vida é entrar de repoñedor no Froiz ou no Gadis, mentres vive na casa dos pais, vivindo do ar, pero ca ganancia de España a Honduras (debeu seu unha victoria épica) xa encheu o seu cupo díario de patriotismo que polo que se ve debe de ser moi alimenticio, esquencendo que os xogadores si gañan cobrarán 100 millón de pesetas e el polos anos que ten non dará chegado a repoñedor do Froiz.

Este blog estará temporalmente desatendido, hai problemas na famila, e xa se sabe que a famila é o primeiro.
Ata agora

O loro Ravachol encherá as rúas da cidade de Pontevedra para anunciar a entrada do Entroido á cidade. Os carteis que anunciarán a chegada da diversión terán este ano ao animal como protagonista, como un ollo que todo o ve e que pasará lista para que ninguén se perda o Entroido pontevedrés.

Pola súa banda, Kiko da Silva, autor do cartel, explicou que “cada vez e máis difícil para min facer os carteis, xa son moitos os que fixen e con diferentes xeitos de abordar o tema. Todos os anos tentei plasmar un tema de actualidade e este ano, como a actualidade volta a ser a crise, centreino no loro Ravachol”.

O cartel fai unha función de careta do loro Ravachol e o programa, que se presentará nas vindeiras semanas, tamén depara sorpresas en canto a deseño e funcionalidade. Así, o programa funcionará como un xogo no que nenos e maiores poderán disfrazar ao loro de diversas personaxes.

O Entroido chegará a Pontevedra o venres día 12 de febreiro coa lectura do pregón. O sábado celebrarase o tradicional desfile que pasará por Xosé Malvar, Loureiro Crespo, Cobián Areal, Uxío Novoneira e Eduardo Pondal. A festa continuará coas Murgas no Pazo da Cultura, coa Parodia que o martes inundará as rúas de Pontevedra e rematará co velorio de Ravachol o venres día 19 de febreiro.

O día da nevada, cando dicían que non colleramos o coche que as estradas estaban mal non se nos ocurre outra cousa que ir a ver a neve, todo estaría ben se non fose con disculpa, imos ver.

-Seica hai un canario que ten un restaurante en Santiso que está ben.Que che parece? – dixen eu

-Que estás tolo, co día de neve e xiada que hai, non ves o que está a decir a galega que non se saia da casa

-E que, imos con coidado e si a cousa está complicada damos volta e xantamos por ahí

-Por onde iríamos?-Preguntou a Pancha

-Polo Candán, Lalín, Agolada, carretera de Agolada a Melide a alí preguntar

Dito e feito, arrancamos e metémonos na estrada de Ourense. Víase que lle botaran sal. Había xiada branca nas beiras e nas curvas que non lle dera o sol. O día fermoso, o sol no máis alto, eran as doce estábamos chegando a Cerdedo que xa é altura.

Nin rastro de neve.

Estrada a Forcarei, xiro a direita e comenzamos a subir ao Candán, marchas curtas por mor de ver aparecer a neve en calquera curva.

Seguimos sin ver a neve nin no alto de todo onde divisamos as terras do Deza e do Ulla, non se ve nada branco.

Miramos un para o outro e con cara de rara sonrimos. Seguimos adiante. Chegamos a Lalín, nada. Estrada de Lugo. Agolada, nada. O día cada vez estaba mellor.

Parada en Agolada a ensinarlle á Pancha a desfeita do solo dos pendellos. Si non fora porque penso que son uns ignorantes os que o están a facer diría que o fan adrede para rirse dun.Estrada a esquerda, bo firme, bo sal, bo ancho, é o camiño a Melide que se ve alá no alto ao pasar o Ulla, eso si no se albisca neve por ningures. Chegamos a Santiso e preguntamos polo canario, mala sorte facía cinco meses que pechara

Onde comer? Son as tres menos cuarto e as tripas dan avisos a xeito de bruido secos, polo menos as miñas.

-Ao vir non había un pazo de turismo rural a direita?-Pregunteille aá Pancha

-Si, poñía Eidián ou algo así

-Pois imos

Chegamos ao pazo, a porta aberta, entramos e non vemos a ninguén, damos unha volta e alá ao fondo vemos unha cristaleira e mesas e dentro unha muller e un home comendo. Empuxamos polas portas e non abren. Facía frío. O home levántase e abre un porta con maestría xa que era de madeira e estaba hinchada da auga.

-Que queren, velo pazo?- dixo a muller dende a mesa

-Non queríamos comer, pero xa vemos que está pechado e non queremos molestar asi que nós imos cara a Agoladaa comer alí-dixemos

-Si se conforman co que teña por ahí eu fago de comer- comentou a muller

-Non queríamos molestar

-Non é molestia, que?

-Pois veña

Meteuse na cociña, e nos co home fomos a ver o pazo, que pazo pazo non é senón que era unha cousa parecida a un antigo destamento militar nan que ainda se poden ver nas paredes do que é o comedor as troneras para poder disparar.

Pouco antes de xantar sentamos a mesa e pedimos unha botella de tinto de Monterrei, mencía e tempranillo que esta ben.

Chegou a hora da comida e aquí vai a nosa sorpresa, pola porta da cociña aprece Merche, que así se chamaba a cociñeira, limpadora e mantedora, cunha fuente na que veñen dous triángulos grandes de empanada de grelos, nunca a probaramos e a sensación no padal foi de esquisitez, os grelos eran de cocido, tendo todo o sabor do mesmo e ainda traián polo medio anacos de chorizo.

De segundo sorprendeunos cunha confitura de pemento bermello e queixo Philadelphia (que xa nos avisou Merche que era o único que ela non facía) estaba moi bo e si deixamos algo foi o queixo.

De terceiro unhas croquetas caseiras moi logradas.

De cuarto un xarrete de vaca que a mellor definición pode ser manteiga pura cunha salsa moi lograda.

Aquí xa non dábamos terminado este prato, pola súa abondosidade, cando aparece pola porta cun quinto prato de costela de vaca guisada con patacas fritidas coa tona, e veña que hai que probalo, e probámolo e comemos un pouco que si o xarrete estaba bo, xa polo que o xarrete mesmo, podo contar que esta costela estaba superior.

Con cafés todo 37 euros os dous. Ver non vimos a neve pero comer comemos a fartas e ademáis moi ben, as veces pasan cousas así vas a por unha cousa e sales con outra cecais mellor.

Ante a política galegófoba do actual goberno da Xunta e contra o anunciado decreto contra o galego, a plataforma cidadá Queremos Galego convoca unha concentración na Praza do Obradoiro de Santiago para a cuarta feira (mércores) 30 de decembro ás 17.00.

Na ensenada de O Grove estes Anas platyrhynchos protexéndose do frío deste días

Por motivos de traballo teño que ir, polo menos, unha vez a semana a Agolada e na parroquia de Ferreiroa atopei esta bandeira pirata con escrito na entrada do adro da igrexa. Por certo estou descubrindo que este concello ten un gran patrimonio arqueolóxico e histórico impresionante que non se limita so aos PENDELLOS que por certo estan a amañar as rúas que o circundan e atravesan, supoño que para por sumidoiros e pasar a lus e teléfono, e fano “con pedra cortada á maquina” coma a das fachadas dos bancos. Eso é bo para os skaters que rodarían ben pero para os pendellos é unha aberración. Como parei a tomar un café ao lado do concello e vin a desfeita entroume un non sei que, que me cabreou. Cando volte xa vos poñerei unha foto

Publicado en Decembro 13, 2009 por asociacionsementar

Tralo éxito do pasado ano convidámosvos ao segundo Concerto de Nadal que organiza Sementar, desta vez cos nenos e nenas do coro da Orquestra Sinfónica de Galicia. Os nosos amigos e amigas da Asociación Galega de Amigos do Camiño, do Seminario Galego de Educación para a Paz e do gabinete psicopedagóxico Viravolta colaboraron para que fose posible ofrecervos este concerto, para o cal tamén imos contar coa axuda organizativa de Amipa.

Para que saibades algo máis sobre a formación que nos acompañará este venres, día 18.00 ás 20.30 horas na igrexa do convento de Herbón, dicirvos que pertence á Orquestra Sinfónica de Galicia (OSG), unha das agrupación orquestrais con maior proxección de España. Este coro de nenas e nenos, que fixo a súa presentación musical a comezos do ano 2000, e que dirixe desde entón José Luís Vázquez, está formado por uns 50 nenos e nenas de entre 10 e 14 anos. En Herbón interpretarán, co acompañamento ao piano de Isabel Gómez Alonso, o repertorio que podedes ver despois deste cartel. Esperámosvos este venres, non faltedes!

Levaba tempo sin atender esta páxina e a verdade é que estiven de descanso estes días, que boa falta facía despois de catro anos sin parar ainda que o tempo non axudou case nada, mirade que tempo.

Foto O´Padrón

No ano 77 ao igual que Antón Reixa fun expulsado da AN-PG (eu por pequeño burgués e socialdemócrata el xa o contou alí), onte iba de negro  igual que Antón Reixa, os dous cubrimos a cabeza el cunha gorra eu cun chapeu, pero tamén teño diferenzas con el xa que a el cáelle o pelo e a min non, eu a el leo ou escoito e el a min non, el comenzou camiños novos eu seguín nos mesmos (a agricultura) e el abandonou a militancia e eu non; e por eso onte estaba de cumpleanos, era a segunda vez na miña vida que entraba nesa aula, a primeira foi hai 32 anos que por estas datas xuntámonos alí a constituir o POG (Partido  Obreiro Galego) xentes que viñamos da AN-PG, do MC, da Liga, da APG, coma onte víñamos de distintas procedencias. A vez segunda que entrei nesta aula foi onte. Quintana falou do seu pasado, do bo e do malo, eu teño que lembrar que houbo máis nacionalismo que o BNG, que traballou moito e duro facendo moitas cousas sendo a máis relevante a tan defendida agora Lei de Normalización Lingüística, da que moito se queren apoderan pero o agromo saíu do traballo que facíamos no Parlamento.

Porque conto esto? Pois porque me amola moito cousas que xa comenzo a escoitar respecto ao de onte, xente que lle pon chatas, opinións que discuten unha coma ou un punto e aparte. Onte salín contento, asumindo as teses alí aprobadas (que por certo se parecían moito ás de fai 32 anos) e en vez de falar o que hai que facer agora é traballar e en vez de pensar en atacar/destruir algo ou a alguén comencemos a abrirnos á xente, a ver o que a xente quere e actuar.

Tamén estou contento porque neste barco hai xente coma Carlos Aymerich, Teresa Táboas, Antón Reixa e outros e outras que me encantou ver coma compañeiros deste viaxe que comenzamos e que ven a Galicia como o que é, e permitídeme usar o vello eslogan do PSG: Unha Terra, Unha Xente, Unha Fala. A traballar.

Como o prometido é deuda hoxe teño que escribir sobre as patacas porque así o tiña dito aos meus lidos e admirados Éche o que hai (eSedidió) e Colineta (M.Vila), ainda que despois do que escribíu Éche o que hai pouco teño máis teño que aportar, imos alá.

Seguramente as patacas, Solanum tuberosum, que viñeron a Galicia e logo se adaptaron aquí foron moitas ainda que ao final quedaron unhas cantas das que eu so coñezo catro castes e Esedidió xa escribiu sobre tres, ainda así e todo desexo ampliar un pouco o tema (sobretodo con fotos)

Fina de Carballo

Microtubérculos de Fina de Carballo (Foto O´Padrón)

En Neiker, empresa pública do Goberno Vasco de I+D+i en agricultura e gandería, fan, por encargo da Consellería do Medio Rural, a multiplicación de microtubérculos ou superelite da Fina de Carballo da que cada ano se entrega á consellería toda a produción que é arredor de 2.000 quilos e que a repartía (agora non sei) entre ensaios de valoración agronómica, a empresa Semente S.A. de Lugo coa que ten un convenio e que multiplica a pataca a máis de 1.000 metros de altitude no concello de A Veiga e a Coperativa limiana SEPAGAL, que multiplica nos montes altos de Castro Caldelas, Manzaneda e A Veiga. A producción destas dúas empresas é de pataca elite ou certificada A, e dicir, para a semente.

Flor da Fina de Carballo (Foto O´Padrón)

Cazona e Ganade

Estas castes seica tradicionais da Terra Chá e a Limia mantéñense so a efectos de conservación, é decir con cultivo “in vitro” e plantación de microtubérculos e bandexa. Cando se fixo a valoración agronómica e culinaria (2004) quitouse como conclusión que non serían competitivas como podería ser a Fina de Craballo.

Cultivo “in vitro” de Cazona e Ganade

Teño que decir que eu probeinas, xa fai moito tempo, e o que lembro e que non eran ningunha gran cousa comparada cunha caste que a mín particularmente non me gusta de sabor como é a Jaerla, pero xa digo fai moito tempo.

A Habanera

Esta caste era a característica da Mariña Luguesa ata hai uns 25 a 30 anos nos que as castes comerciais invadiron o mercado, fundamentalmente pola aparición de comercios fornecedores á agricultura (si botades unha ollada ao voso arredor cantas tendas coñecedes, mesmo nas grandes cidades, nas que venden pitiños, sementes e plantas, seguro que moreas).

Habanera (Foto Paco Otero)

Esta pataca é alongada, de carne branca, moi bo sabor, e aguanta moi ben cocida enteira no caldo (esta é a miña escala de medir as patacas), e por riba boa produtora que nun terreo medio está por riba do 25.000 kg por hectárea.

O máis pavero que podemos decir desta pataca é que sendo de ciclo normal na Mariña,sobretodo na costa dende O Vicedo a Ribadeo plantábase no mes de xaneiro para apañar en maio ou xuño, e esto tiña a súa razón de ser xa que naquela zona hai moitas brétemas e con calor do verán o “mildeu” (Phytophthora infestans) era cousa normal pero si cultivaban con temperaturas por debaixo dos 18ºC o mildeu no aparecía e non se sulfataban (toma agricultura ecoloxíca e habilidade agraria dos nosos vellos agricultores)

Habanera en cultivo ecolóxico, con cobertura de herba e San Mguel de Reinante (Foto Lorenzo Molejón)

E, como está hoxe? Quico San Francisco diría: jodido. Aquí o caso non che a tanto pero case, e ese case debémosllo a meu querido amigo e colega Paco Otero que cando estivo ao fronte da Axencia de Extensión Agraria de Foz descrubeu esta pataca e comenzou a facer con ela os primeiros ensaios. Destes ensaios vimos que tiña bastantes virus co que había que facerlle un tratamento (termoterapía) para a eliminación dos virus. No ano 2008 Paco Otero plantexoume esto último e falei co especialista de pataca de Neiker Javier Pascualena facendo o plan de recollida de semente nas casas en outubro- novembro do 2009 e o comenzo da eliminación dos virus no 2010 e así teríamos os primeiros microtubérculos sans a finais do 2011. Pero… a Paco e mín cesáronnos e non sei como está o proceso.

Perdeuse, non. A caste ainda sigue a ser conservada por dúas persoas no Valadoro e na primavera que ven comenzarei a miña plantación en ecolóxica desta caste ainda que estea con virus. Xa vos manterei informados.

Como anécdota decir que fai un tempo o restaurador Marcelo Tejedor interesouse por esta pataca, quen llo contou. O sr. Vila?

Tódolos anos vou dúas ou tres veces a comer o pulpo a Lugo no mes de outubro, son comidas con compañeiros nas que algunhas xa levan vintedous anos polo menos. Si, a eso vou, a ver aos colegas, a estar con eles a falar, a lembrar o pasado, a vernos unha vez ao ano, a falar de fillos ou netos, de separacións e novas xuntanzas, de eso. Este a ano por causas alleas so puden ir unha soa vez.

Ao que non vou é a comer o pulpo,non. Teño que confesar que a mín non me gusta o pulpo no San Froilán (mes de outubro) como se fai en Lugo, que lle imos a facer un ten as súas teimas e para min unha é esa “as casetas do pulpo”.

Lémbrome do meu primeiro pulpo nun domingo das mozas no ano setenta e catro era como segue a ser en moitos sitios nos que si é a influencia é compostelana Santiago, Padrón, Caldas, Vilargacía, Pontevedra… o posto do pulpo é intregral, haí temos as xeneracións de Mambís ou Potel que cho levan a mesa e ponche o pan e o viño, uns cafés con ghotas e non pidas exquisiteces ainda que agora tamén poñen churrasco e criollos (debe de ser pola diversificación) e máis chupitos.

Si a dominación é ourensá tes que mercar o pulpo na pulpeira, sentarte a comer nunha tenda-carpa alí pedir o viño e/ou o pan, ou mercar o pan noutro lado como pasa en Monterroso, Ribadavia…

Despois quedan os sitios que antes tiñan feira pero que agora non hai e ainda así e todo sigue a ir alomenos unha pulpeira para lembrala, ou como é o caso de Xunqueira de Ambía na que a pulpeira do Carballiño vai o día que correspondía coa feira e os veciños garántenlle que mercarán o pulpo para que volte nas data sinaladas.

O pulpo de Lugo non me gusta por varias cousas:

1.- As casetas lémbranme a festa da cervexa de Munich, pero aquí con máis “glamour”, máis chic e como si o pulpo que se comía nas feiras teña que ter un toque urbanita, coma si nos dera vergoña o xeito tradicional máis aldeán, en vez de bancos corridos sillas de deseño, en vez do pulpeiro suoroso camareiros sudamericanos de negro impoluto e mandil, en fin caseta de deseño.

2.- O viño xa non é ese tinto único (con confundir co Vega-Sicilia) da famosa D.O. “de Barrantes” ou D.O. “Catalán País”, gracias a Deus xa non pero xa nos pasamos de frenada e senón escoitade as conversas cando se senta a xente e comenzan a elexir o viño, coa gama que hai, parece que está feito para grandes sumillers e ahí onde todo o mundo quere opinar para demostrar que controla o tema do viño. Eu tiña un amigo que decía que para que o pulpo saiba ben hai que tomalo cun viño que non saiba nin con gaseosa.

3.- Chupitos varios nos que o rei é o licorcafé pero onde podes tomar güisquis de barato a supercaro de malta o brandys de alta gama.

4.- As tellas no postre, non eres ninguén si no postre non comes tellas

5.- O monopolio de solo catro casetas, e o resto dos pulpeiros , qué?

Si non me enrollase ainda podería poñer máis pero xa chega, por eso me gusta a Pascoa en Padrón, o Apóstol, Santos en Monterroso, as feiras de Ribadavia e todas aquelas nas que o pulpo se sigue a comer coma sempre xa que non está rifada a limpeza, a sanidade e a calidade coa tradición.

Por Antonte

Entereime de que como calquera deportista, a nosa ciclista máis internacional, Eva Castro, foi ao Xacobeo para renovar o patrocinio que mantiña desde hai tres anos.

Neste tempo, Eva paseou a imaxe do Xacobeo por Europa e América participando na Copa do Mundo de Four Cross (Unha especialidade de BMX) entre as millores do mundo, onde acadou entre outros éxitos unha medalla europea e un terceiro posto en Copa do Mundo ademáis de ser seleccionada para o mundial.

A resposta do Xacobeo, moi repetida ultimamente polo goberno do Partido Popular, é que non hai cartos, que non lle van a renovar a ninguén agás os que teñan aínda contrato en vigor.

O Xacobeo conta con 6 millóns de euros de aportacións privadas e case 2 millóns aprobados pola Unión Europea, aparte de aportacións da propia Xunta e do Estado.

Non hai 12.000€ para garantir que unha galega pasee o nome de Galiza polo mundo coas millores especialistas ademáis da publicidade televisiva de canais deportivos de televisións internacionais, pero sí se anuncia que vai participar Casillas na programación do Xacobeo, non sabemos si “cantando” ben en un escenario ou en unha portería.

Eva Castro debe de estar pagando con este goberno, terse comprometido con MUDEGA (Mulleres Deportistas Galegas), entidade que reivindica a igualdade de xénero tamén no deporte, ou colaborado coa Vicepresidencia do anterior goberno en charlas pola igualdade.

Parece que o modelo deportivo galego do goberno de Núñez Feijoo está en Madrid, e lonxe de apostar polos grandes deportistas galegos de nível internacional, prefire apostar por figuras do Real Madrid eliminando as seleccións galegas, ademáis de desaproveitar o grande potencial deportivo de Galiza para o Xacobeo e aproveitar o Xacobeo para apoiar tamén ao noso deporte.

Sectarismo levado á máxima expresión e cartos gastados maioritariamente en empresas de fora do país. Unha mágoa.

Onte fun a presentación do libriño coas ponencias da xornada “A agricultura de sempre nos mercados de hoxe” que fora organizado polo concello de Pontevedra en xaneiro.

Eu, tiven a sorte de coordinar as presentación co que sempre prestas máis atención e estás a todas co que agora podo decir que foron moi interesantes xa que alí estiveron Galletas Daveiga ,  Amorodo,  Arqueixal, Casa Alongos, Mel de San Cosme, Hortiña da Ponte, Hifas  da Terra, Biobrassica e Ecogaliza.

O mellor de todo que aquello non foi unha xornada das típicas nas que ven un poñente, solta o “rollo” e xa está, non, foi máis xa que explicaron como naceron as súas empresas, que problemas tiveron, por onde foron que teclas tocaron, como se definiron ou especializaron, onde se aprovisionan, a política de persoal e os problemas que están a ter. Pódese estar ou non de acordo co que alí se dixo pero o método, penso, foi o máis acaido.

Tamén é importante que dende un concello se abran espacios de diálogo deste tipo, máis en intres de crise coma estes, nos que se poida falar e intercambear experiencias de agricultura ecolóxica, tradicional  ou de producións respectuosas co ambiente.

Hoxe déuseme por escribir esto aquí xa que a conclusión de onte é que esto sigue e que no vindeiro xaneiro farase outra xornada pero con contidos máis prácticos e tamén con novas experiencias. Mantereivos informados.

Despois de estar en Compostela o domingo agardei dous días para falar. Sin palabras. Non sei que máis queren e o máis simpático é que os que estivemos alí temos que xustificar porque fomos, dende logo o tema da liberdade e democracia non a dan entendido, claro que para eso teñen a TVG que onte pola noite nun programa de Carlos L. Rodriguez sobre a manifestación pero… pero en español. Enfin. Parabéns para todos nós

E para facer boca esto que puxo Bragado en Brétemas

Levo tres días desbrozando na finca de Xeve. Xa non sinto o lombo. De todos os xeitos descrubín que cando rozas tamén podes ter pensamentos ocurrentes. Hoxe estou canso pero xa vos escribirei un día destes algunha das cousas que pensei

Nunca pensei eu que chegaria a ter un blogue mesmo que me poría a escribir para que o lean outros. Ata o de agora o que facía era “voyeurismo” de blogues  aos que máis ou menos tiña, e teño, unha fidelidade díaria ainda co custe de caer no diletantismo.

E, logo, como é que me poño a escribir agora? Pois a resposta non é moi sinxela, ou si, non sei. Os acontecementos dos derradeiros meses, o revoltas que están as cousas e un acontecemento esta semana lévale a facelo.

Vouvos a contar, ou mellor resumir o que está a pasar da toma de posesión de Feijoo para acá , nin máis nin menos que un puro despropósito, estamos a asistir a unha desfeita total do que se fixo no anterior goberno. Sempre que neste estado, no que vivimos, se fai algo que non coñecemos a solución é decir “ e que así é como se fai en Europa” ou “nos paises civilizados é o xeito de facelo”; un que se acostumou a desconfiar de todo mirou no noso arredor e non veu caso igual, si que veu cambios nas políticas de privatiza aquí, abre alí, cambialle o xiro cousas de fondo calado pero en ningún lado ollei, nin lin, nada de cambiar os mandilóns, ou de non defender no xulgado os decretos feitos polo anterior goberno, ou dos coches blindados, ou de … podería seguir pero non ten sentido contar o sabido.

Ainda asi e todo volle a facer caso ao meu amigo Gonzalo Flores que me dí que o importante é non chegar a crisparse, o que estes queren é crisparte facendo estas, estas… non sei cal serái a verba máis axeitada para esto. Vou, e  estou, a facerlle caso a Gonzalo ainda que esta pasada semana aconteceunos na casa un detalle que nin máis nin menos é fillo do que está pasando, imos ver, a miña compañeira entra pola porta acelerada, mírame, e dime:

- Cada vez estoume convertindo en máis independentista

- Ti que que eres unha PTV, que o sesenta por cento do tempo, ou máis, falas en español, que ainda rezumas esa educación cristiana das Doroteas, como é que ves a contarme eso?- coméntolle sorrindo.

- Pois si, que pasa?

- Nada, nada, pero conta o que pasou.

- Veño dunha reunión da ANPA do instituto e unha vez que nos expoñen os temas do desenvolvemento do curso, que enfocan cara a selectividade, a titora dínos que soe ser normal o facer unha viaxe de fin de curso xa que é o último ano que rapaces e rapazas botan no instituto.

E ?- interrumpo.

- Agarda, todo ao seu tempo. Diante deo dito pola titora parecía que non había moito que comentar, pois non, si que había. Verás, unha nai levanta a man e di: “tienen que ir a Madrid que es la capital”, e ata ahí podíamos chegar así que pedín a palabra e dixen que o normal é que os rapces elixen e tanto por España, por Portugal ou polo resto de Europa hai moitas cousas que ver. Levántase outra nai e espeta: “mi hijo quería ir a ver el palacio real y fuimos y venimos encantados, eso es lo que tiene que ver los niños”. Aquí xa me quentei, co que me costa a min quentarme coma ti sabes e xa me embalei decíndolle que vaia parvada foi a ver, o palacio real, si ainda fora outra cousa de Madrid pero vaia coña veu, e xa sin parar espétolle que moito falar de Madrid e seguro que non coñecen Fisterra, sigo a decir que están tan atontados que o único, bo, bonito e non sei que, é o que hai Madrid, anda ya!

- Como ves teño que cabrearme ou non?

Eu non lle repondín. Vou am ir amodo. Asi comenzo o blogue e algún día que outro farei máis comentarios. Tamén irei poñendo aquí cousas doutros blogues de amigos que veño lendo de hai tempo e me parecen moi sensatos